τωρα που φυσαει ενα αερακι, ειπα να σκεφτω :)

Είναι φορες..

Που όταν βλεπω αεροπλανο στον αερα ευχομαι να ημουν ενας από του επιβατες με κατευθυνση το αγνωστο..

Που θα ηθελα να ειχα περισσοτερες γνωσεις + αποψη σε θεματα που από μικρη δεν εδινα σημασια για τους α-β λογους, όπως πολιτικη+ιστορια

Που αναρωτιέμαι πως θα είναι η ζωη χωρις τους αγαπημενους μου γονεις

Που βρισκω ένα σωρο εμποδια στο δρομο μου, αλλα εγω όχι μονο δε τα υπολογιζω αλλα τα προσπερναω με υπεροψια, γνωριζοντας ότι όλα μπορουν να γυρισουν μπουμερανγκ μια μερα..

Που αισθανομαι ικανοποιημενη με τον εαυτο μου που εχω διαλεξει να εργαζομαι οσο χρειαζεται για να απολαμβανω τη ζωη μου όπως εγω τη θελω.

Που χαμογελαω με μηνυματα που παιρνω από τις στενες μου φιλες, ακομα και όταν με εχουν πιασει τα διαολια μου και τα βλεπω όλα μπλε-ρουα προς το μαυρο.

Που παρολο που ξερω καλα τον εαυτο μου και τις αντιδρασεις μου, δε μπορω να ελεγξω την παρορμητικοτητα μου

Που δυσκολευομαι να υποκριθω ακομα και σε περιπτωσεις που το επιβαλλουν οι συνθηκες.

Που περπαταω στον δρομο ατενιζοντας τον ουρανο και πλαθοντας ένα σεναριο για τον κάθε διαβατη που συναντω στη διαδρομη μου

Που αναρωτιεμαι αν είναι νορμαλ να ειμαι τοσο ψυχραιμη και ανθεκτικη στον θυμο και σε καταστασεις που με εκνευριζουν, ενώ θα επρεπε να μαζευω θρυψαλλα από ιπταμενα βαζα που θα αποσκοπουσαν στο να με κανουν να ξεθυμανω

Που ακουω μελωδιες παλαιοτερων ετων και σκεφτομαι ποσο πιο απλη και ειλικρινης ηταν η ζωη back then

Που θελω να μπω στο τρένο, να κατεβω Πειραια και να μπω στο πρωτο πλοιο που αναχωρει και οσο αντεξω.

Που απολαμβανω τη σιωπη μεσα μου, οσο κοσμος και να με περιβαλλει

Που θα ηθελα να ειχα την ευχερεια να εριχνα μια κλεφτη ματια στη ζωη μου μετα από 10 χρονια

Που εκνευριζομαι με ταχυτατα αναπτυσοομενη γεωμετρικη προοδο με τις συνεχομενες καθυστερησεις σου στα ραντεβου μας , αλλα μολις σε βλεπω τα ξεχναω όλα :)


Αυτά και αλλα πολλα..