η πλωρη

Ένα πεπλο την τυλιξε απαλα όταν γεννηθηκε, αυτό της βιασυνης.

Μικρο ξανθομαλλικο κοριτσακι βιαζοταν να φαει, να κοιμηθει, να παιξει, να διαβασει, να μεγαλωσει.
Τα χρονια γλιστρισαν στη τσουληθρα του χρονου και η μικρη χρυσοσκονη μεταμορφωθηκε σε μια ανυπομονη δεσποσυνη .Πανω της γραπωθηκε και αυτή, η βιασυνη της, και αφηνοντας το κουκουλι της μεταμορφώθηκε σε ανυπομονησια.

Περασε ωρες ατελειωτες περιμενοντας να ακουσει τον ηχο του τηλεφωνου, κάθε λεπτο που περνουσε ένα μαρτυριο στον βιαστικο της προγραμματισμενο κοσμο.Καθε όχι που ακουγε , κάθε αλλαγη στον υπεροχα απολυτο προγραμματισμο της ,οδηγουσε σε μια τελεια εκτελεσμενη σπασμωδικη της αντιδραση.

Παρατολμη και επιπολαια ειχε γινει, τυφλωμενη από ανυπομονησια και εγωισμο.

Οσο υπομονετικη ηταν ( μεχρι απορίας) σε ότι αφορουσε σοβαρα και μη αναστρεψιμα (συμφωνα με την τετραγωνη λογικη της παντα) θεματα , άλλο τοσο υστερουσε σε ζητηματα που δε μπορουσε να ρυθμισει η ιδια αλλα ηταν στη διακριτικη δικαιοδοσια των υπολοιπων ανθρωπων αυτου του κοσμου.

Και ξεσπουσε σε κλαμματα, υστεριες,επιδρομες σε ψυγεια , παντα μονη της, χωρις θεατες, χωρις να αποκαλυφθει το μεγαλειο της παρανοικης της αντιδρασης.

Μεχρι που επεσε.Στην αβυσσο.Και χαθηκαν όλα.

Όταν καταφερε μετα από καιρο να ξανασυρθει στο φως και να σταθει στα ποδια της, η χρυσοσκονη δεν θα ηταν ποτέ η ιδια.Ηξερε ότι οσο και να πιεζει καταστασεις και γεγονοτα, αυτά ειχαν ηδη δρομολογηθει χωρις να λαμβανουν στο ελαχιστο υπόψιν τους τις μηχανορραφίες και τα σχεδια της.

Ειχε πλεον αποφασισει, να αφεθει στον χειμαρρο του χρονου, αλλοτε παρασερνοντας τη σε μερη μαγικα, και αλλοτε ξεβραζοντας τη σε μερη αγνωστα και τρομακτικα.

Οπου και να τη βγαλει, θα επιζησει,σκεφτοταν, σα χαμαιλεοντας αυτή τη φορα.

Και οσο αφορα καποια από τα ξεσπασματα της που συνεχιζαν να υφιστανται, όπως συνηθιζε να χαριτολογει, τα επετρεπε , for old time’s sake .



Ο χρονος δεν υπαρχει, μονο τα ρολογια υπαρχουν, όπως λεει πολύ ορθα ένα μουτρο με υπεροχα πρασινα ματια.


Προς τα εκει εχει βαλει πλωρη.