ενα παραμυθι

[Μια φορα και έναν καιρο ηταν ένα μικρο ξανθομαλλικο κοριτσακι που ηθελε να κατακτησει τον κοσμο, να ταξιδεψει παντου, να ερωτευτει,να μην αφησει πετραδακι στο δρομο της που να μην αναποδογυρισει, ετσι από περιεργεια, να δει τι κρυβεται από κατω.

Το μικρακι μεγαλωσε μαζι με τα ονειρα του.Τον κοσμο δεν τον κατεκτησε (ακομα), αλλα από τα υπολοιπα εχει χορτασει.Και ερωτευτηκε, και εκλαψε, και το ποδι του πληγωσε προσπαθωντας να σηκωσει τις πετρες
(μα που μαζευτηκαν τοσες πολλες ξαφνικα, ουτε το ιδιο το καταλαβε).


Παραπονο δεν εχει από τη ζωη του.

Είναι μερικες στιγμες όμως, που αισθανεται να αιωρειται στο κενό.
Που προσπαθει να εξηγησει με λογια τα χρωματα.
Που υποδυεται ρολους σε δικα του σεναρια επιστημονικης φαντασιας.
Που παιρνει τους δρομους και λησμονει ότι μαζι του ζουν και αλλα ατομακια.
Που ζει τη δικη του εναλλακτικη πραγματικοτητα,επιλεγοντας τα δυσκολα μονοπατια.

Προς τι όλα αυτά, εχει αναρωτηθει πολλες φορες.
«Μερικες φορες μου δινεις την εντυπωση ότι εισαι ορφανο» , του ειχε πει μια παλια του φιλεναδα. «Τοσο ανεξαρτητο και ατρομητο», συνεχισε.

Ισως το μικρακι , που τωρα είναι μια Γυναικα , ηθελε να διαπιστωσει εάν είναι ικανο να κολυμπαει εναντια στο ρευμα, στο δικο του ρευμα, στη δικη του θαλασσα σκεψεων.]


*******************************************************

«Φταιει ο πλανητης που εχω στους ιχθυες(ασχετο!)» σκεφτηκε η χρυσοσκονη, καθως διαβαζε ξανα και ξανα τι ειχε γραψει, λεξεις που ξεχυθηκαν από μονες τους στο αρχειο της.

«Κανενας δε θα βγαλει νοημα» ειπε χαμογελωντας στον γατο της, πιστο της συντροφο τα βραδια των περιπλανησεων της στη θαλασσα των αταξινομητων σκεψεων της.So be it.

Τωρα πλεον εχουν αλλαξει πολλα.Αφηνεται να παρασυρθει από το ρευμα και απολαμβανει τη διαδρομη.Και αν στο ταξιδι της ζωης της πεσει σε λαθος διχτυα, εχει τον τροπο της να ξεφυγει.


Τοσες πετρες, εμαθε πια.