τα παιχνιδια του μυαλου

Σαν βγω απ' αυτή τη φυλακή κανείς δε θα με περιμένει
οι δρόμοι θα 'ναι αδειανοί κι η πολιτεία μου πιο ξένη
τα καφενεία όλα κλειστά κι οι φίλοι μου ξενιτεμένοι
αέρας θα με παρασέρνει σαν βγω απ' αυτή τη φυλακή

Κι ο ήλιος θ' αποκοιμηθεί μες στα ερείπια της Ολύνθου
θα μοιάζουν πράγματα του μύθου οι φίλοι μου και οι εχθροί
μαρμαρωμένοι θα σταθούν οι ρήτορες κι οι λωποδύτες
ζητιάνοι εταίρες και προφήτες μαρμαρωμένοι θα σταθούν

Μπροστά στην πύλη θα σταθώ με τις κουβέρτες στη μασχάλη
κι αργοκουνώντας το κεφάλι θα χαιρετήσω το φρουρό
χωρίς βουλή χωρίς Θεό σαν βασιλιάς σ' αρχαίο δράμα
θα πω τη λέξη και το γράμμα μπροστά στην πύλη θα σταθώ




[ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΥΣ ΛΕΞΙΣ - Διονύσης Σαββόπουλος]





**εκει που ενημερωνα ενα αρχειο στη δουλεια μου, αρχισα να σιγομουρμουραω τους παραπανω στιχους, και σκεφτηκα οτι τα σιδερα και τα τειχη γυρω μας, μονοι μας τα υψωνουμε, μονοι μας τα καταρριπτουμε.
ολα στο μυαλο μας ειναι.

μη ρωτησετε για το αρχείο, το αφησα για αλλη ωρα :)