ο σπασμος

Είναι φορες που μπαινει ο διαβολος μεσα της.Σπανιως ,τελευταια, αλλα συμβαινει ακομα.
Ουτε που τον καταλαβαινει.Αθορυβος και αποφασιστικος.Και αυτή , ανημπορη να αντιδρασει, παρακολουθει τα δρωμενα.

Βλεπει τον εαυτο της να οδηγει σπασμωδικα, διχως τρομο.Να μην ενδιαφερεται ένα θα φτασει στον προορισμο της, αρκει να εχει ένα αξιομνημονευτο ταξιδι.
Να μη μπορει να ησυχασει ουτε λεπτο.Να πρεπει να είναι διαρκως σε κινηση.
Να απασχολει συνεχεια το μυαλο της με κατι.Λες και αν σταματησει, θα σβησει μαζι με αυτην και η ακορεστη διψα της για ζωη.
Σε εγρηγορση.
Μη στεκεσαι.
Προχωρα.
Μη σκεφτεσαι.
Πραξε.
Τωρα.
Μπορεις.

Η μουσικη ολοενα και δυναμωνει.Θελει να βγει από το αυτοκινητο,να τρεξει μακρια.Το σκοταδι την εμποδιζει.Δεν ξερει καν που βρισκεται.
Δε μπορει να συμβαινει αυτό σε μενα,σκεφτεται.Όχι παλι...

Όταν θα εχει πλεον ξυπνησει, δε θα θυμαται τιποτα από όλα αυτά.Μονο το φως του οχηματος που εμφανιστηκε ξαφνικα μπροστα της και την τυφλωσε..

«καποτε δε θα ξυπνησω ποτέ» καταφερνει και ψελλιζει στην απεγνωσμενη της προσπαθεια να σηκωθει.