Το αναπάντεχο

..νιώθω οτι χτύπησε την πόρτα μου.Με δύναμη.Προσποιούμαι οτι δεν άκουσα.
"Δεν μπορεί", σκέφτομαι.Σε μένα απευθύνεται; Αφήστε με στην ευτυχία μου, τώρα που εχω εκπαιδεύσει τις πεταλούδες να χορεύουν πάνω σε σταγόνες βροχής.Αφήστε με να αφουγκραστώ..


ΤΟΚ-ΤΟΚ...............
Ανοίγω διστακτικά, τόσο όσο να φανεί μια χαραμάδα.
-Δεν χωράω να μπω...........
-Δε σε ξέρω, ποιός είσαι;...........
-Μάθε με!...............
-Φανερώσου................
-Ανοιξε και θα με δεις.................
-Φοβάμαι................
-Δείξε μου λίγο εμπιστοσύνη.Θέλω να σου μάθω κι'αλλους χορούς.
-Μα δε ζήτησα κάτι τέτοιο.
-Μάθε να δέχεσαι κάτι που δε ζήτησες απλά και μόνο επειδή κάποιος θέλησε να στο δώσει............


Η λαβή της πόρτας χαλαρώνει.Μια αχτίδα φως λούζει τώρα το δωμάτιο του μυαλού μου.Ζεστασιά, σκέφτομαι και γουργουρίζω με ευχαρίστηση, σα γάτα.

Οι πεταλούδες θα χορέψουν με τη φωτιά, σκέφτομαι, και ας καούν..